Czego nas uczą najlepsze rzeźbiarki świata?

Czego nas uczą najlepsze rzeźbiarki świata?

Rzeźbiarstwo zawsze traktowane było jako "ciężki kawałek chleba". Rzeźbienie w kamieniu czy drewnie wymagało dużej siły fizycznej, dlatego kobiety jako "słaba płeć" rzadko decydowały się na tę właśnie dziedzinę sztuki. W historii światowego rzeźbiarstwa można wymienić najlepsze rzeźbiarki, które dzięki swoim dziełom i determinacji zyskały międzynarodową sławę.

Wiele się od nich możesz nauczyć! O tym na samym końcu

Wśród nich znalazły się Camille Claudel z Francji, Ethel Myers ze Stanów Zjednoczonych oraz nasza rodaczka Magdalena Abakanowicz. Przyjrzymy się bliżej temu, jak wyglądało życie i kariera tych trzech niezwykłych artystek. Ich historia zachęci Cię do działania i pracy nad swoim sukcesem!


Spis treści:

  1. Camile Claudel
  2. Ethel Myers
  3. Magdalena Abakanowicz
  4. Światowej słaby rzeźbiarki - wnioski

Camille Claudel - tragiczne losy genialnej artystki

Francuska rzeźbiarka żyła w latach 1864-1943. Była siostrą sławnego poety Paula Claudela. O tym, że chce rzeźbić, wiedziała już jako mała dziewczynka. Podczas nauki w szkole artystycznej została asystentką w pracowni cieszącego się sławą i uznaniem rzeźbiarza Augusta Rodina. Mistrz i jego uczennica zakochali się w sobie. Rodin nigdy formalnie nie rozstał się z żoną, a jego romans z Claudel przetrwał siedem lat.

Claduel rzeźbiła w brązie, marmurze i kamieniu, co było dość niezwykłe w jej czasach: uważano wówczas, że kobiety nie są w stanie rzeźbić w "twardych" materiałach, ponieważ nie posiadają do tego wystarczającej siły tak jak mężczyźni.

Jej prace przedstawiały postacie ludzkie w dynamicznych pozach, najwybitniejsze jej dzieła noszą tytuły "Walc" i "Wiek dojrzały", widoczne poniżej. Rzeźby Claudel i Rodina były bardzo podobne do siebie, co tłumaczono wpływem nauczyciela na ucznia, jednak pojawiały się głosy, że to Rodin wzorował się na twórczości Camille.

wiek dojrzały camille claudel

wiek dojrzały


Walc camille claudel

walc

Rzeźbiarka po poronieniu zaczęła cierpieć na depresję, a po rozstaniu z Rodinem ujawniły się u niej pierwsze objawy choroby psychicznej. Uzależniła się od alkoholu, w napadach szału niszczyła swoje prace, oskarżała byłego kochanka o kradzież jej rzeźb. W roku 1911 krewni podjęli decyzję o umieszczeniu jej w zamkniętym szpitalu psychiatrycznym i ubezwłasnowolnieniu. W murach szpitala przebywała trzydzieści lat swojego życia aż do śmierci spowodowanej głodem i wycieńczeniem. Matka i siostra nigdy jej nie odwiedziły, brat przyjeżdżał co kilka lat. Matka odmawiała za każdym razem, gdy lekarze proponowali, aby Camille opuściła szpital i zamieszkała w domu z rodziną. Życie Camille przedstawił w swoim filmie Bruno Nuyetten, natomiast jej pobyt w szpitalu ukazał inny reżyser, Bruno Dumont.


Ethel Myers - malarka, rzeźbiarka, projektantka mody i oddana żona

Ta znana amerykańska artystka urodziła się w 1881 roku jako Lilian Cochran. Matka dziewczynki była poważnie chora i zmarła cztery lata później. Ojciec dziecka także nie żył, dlatego Lilian trafiła do sierocińca, a później została adoptowana. Rodzice adopcyjni zmienili jej imię na May Ethel. Nowa matka była kobietą ambitną i pragnęła dla córki kariery pianistki, dlatego wysłała ją do szkoły muzycznej, której mała Ethel nie lubiła.

Po pierwszym niezdanym egzaminie zrezygnowała z nauki gry na fortepianie i podjęła wymarzone studia malarskie.

Już w trakcie studiów tworzyła bardzo udane prace przedstawiające mieszkańców Manhattanu. W roku 1905 wyszła za mąż za początkującego malarza Jerome'a Myersa. Matka Ethel nie zaakceptowała tego, że córka porzuciła bogatego narzeczonego i wyszła za mąż za ubogiego artystę - z tego powodu Ethel została przez matkę całkowicie wydziedziczona. Rok później urodziła córkę podczas bardzo trudnego porodu. Otrzymała wówczas od swojej matki list, w którym ta namawiała ją do opuszczenia męża i powrotu wraz z dzieckiem do jej domu, kusząc ją odzyskaniem prawa do spadku. Ethel nigdy na ten list nie odpowiedziała.

Wkrótce artystka porzuciła malarstwo na rzecz rzeźbiarstwa: zaczęła tworzyć niewielkie, realistyczne figurki przedstawiające zwykle w humorystyczny sposób miejskie kobiety.

Jej decyzja o zmianie dziedziny wynikała z powodów czysto praktycznych: domowe studio, w którym pracowała z mężem, było za małe dla dwóch malarzy, dlatego postanowiła odstąpić przestrzeń dla swojego męża, wiedziała również, że obrazy jej i męża zawsze byłyby porównywane, a tego chciała uniknąć. Jej niewielkie rzeźby szybko stały się znane i doczekały się wielu wystaw. Tworzyła w duchu burleski, komedii, inspirowała się muzyką.

Do jej najbardziej znanych prac należą "Dziewczyna w krynolinie", "Dziewczyna z Piątej Alei" i "Wodewilowa obsada":

dziewczyna z krynolinie ethel rzeźbiarka

               dziewczyna z krynolinie                                    Dziewczyna z Piątej Alei

dziewczyna z Piątej Alei

Wodewilowa obsada

wodewilowa obsada

W latach 20. i 30. zarabiała na utrzymanie projektując z powodzeniem ubrania i kapelusze dla zamożnych kobiet. Uczyła w szkołach artystycznych, prowadziła wykłady w całym kraju, a po śmierci męża założyła i prowadziła galerię jego imienia. Znana stała się także jej córka Virginia, która jako małe dziecko dawała improwizowane przez siebie występy taneczne. Ethel zmarła w 1960 roku, do końca swojego życia pozostawała aktywna zawodowo.


Magdalena Abakanowicz - niezwykłe i intrygujące tkaniny

Abakanowicz to polska rzeźbiarka dobrze znana w środowiskach artystycznych na całym świecie. Urodziła się w 1930 roku w Falentach pod Warszawą. Jej matka wywodziła się z dawnej arystokracji, ojciec posiadał mongolskich przodków. Żyli dostatnio w pięknym dworku. Po wojnie rodzina Abakanowiczów straciła cały majątek i przeprowadziła się do Tczewa, gdzie otworzyli niewielki sklepik z gazetami. Magdalena była dzieckiem nieśmiałym, wrażliwym i pełnym kompleksów. Jej matka wprost mówiła o swoim żalu z powodu nieposiadania syna, dlatego artystka jako mała dziewczynka próbowała zachowywać się jak chłopiec.

Panicznie bała się tłumu, co później stało się jednym z wątków jej prac.

Jako młoda dziewczyna była utalentowaną lekkoatletką i wielokrotną medalistką mistrzostw kraju, jednak swoją przyszłość łączyła z dziedzinami artystycznymi: najpierw ukończyła liceum plastyczne w Gdańsku, następnie studia plastyczne w Warszawie. Okres studiów wspominała bardzo źle: brak pieniędzy sprawiał, że niedojadała, spała w przypadkowych miejscach, a same studia ze względu na program podporządkowany doktrynie socrealizmu odczuwała jako ograniczające. Sławę zyskała szybko dzięki swoim abakanom, które powstały w latach 60-tych. Z tkanin artystka tworzyła niezwykłe przestrzenne kompozycje, które natychmiast wzbudziły zainteresowanie wśród odbiorców.

Wśród jej najsławniejszych prac znalazły się także "plecy" wykonane z konopi i żywicy oraz figury z brązu przedstawiające tłum, choć mi szczególnie podobają się 2 pozostałe:

Magdalena_Abakanowicz_-_Klatka_i_plecy

Plecy w klatce

Abakany_Cytadela_Poznan figury z brązu przedstawiające tłum

figury z brązu, żywicy i i konopi przedstawiające tłum

Mutanty_Magdalena_Abakanowicz_Pałac_Potockich_w_Warszawie

Mutanty - Pałac Potockich w Warszawie

Instalacja_Rozdroże_2010_Magdalena_Abakanowicz

Instalacja Rozdroże

 

Rzeźby Abakanowicz wyrażały troskę o kondycję i pozycję człowieka we współczesnym świecie z naciskiem na relacje międzyludzkie. Artystka nauczała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, udzielała gościnnych wykładów na wielu uczelniach europejskich, azjatyckich i amerykańskich. Jej prace znajdują się w muzeach w Zurychu, Princeton, Poznaniu czy Warszawie. Zmarła w 2017 roku, została pochowana na warszawskich Powązkach.


Światowej sławy rzeźbiarki – Wnioski

Rzeźbiarek o światowej sławie jest oczywiście więcej. Dawne rzeźbiarki tworzyły dzieła realistyczne, rzeźbiarki współczesne zadziwiają swoich odbiorców dziełami abstrakcyjnymi czy klimatycznymi instalacjami. Za pewien rodzaj rzeźbiarstwa można także uznać tzw. performens (performance), gdzie "materiałem" rzeźbiarskim staje się ciało człowieka - najbardziej znaną przedstawicielką tej dziedziny jest Marina Abramović.

Życie rzeźbiarek obfitowało w niezwykłe czy tragiczne wydarzenia, które często stawały się motywem przewodnim ich prac. Warto pamiętać o tym, że analizując dzieło dobrze jest poznać życie twórcy - wtedy będziemy potrafili lepiej zrozumieć jego treść i przesłanie.

Podsumowanie: Przekonałeś się, że życie rzeźbiarek nie było usłane różami. Wymagało potężnych poświęceń, determinacji i pracy nad sobą. Ale okazało się, że w takiej dziedzinie, jak rzeźbiarstwo również i kobiety są w stanie sobie poradzić. Aktualnie świetnie sobie radzą także w zakresie IT, choć dawniej uważano, że to nie ich branża. A Ty, jakie masz spostrzeżenia 🙂

 

Zobacz także: Najpiękniejsze zabytki UNESCO w Polsce

Motywacja do nauki i pracy – 30 pomysłów

Jak stworzyć kurs online? Na przykładzie kursu Ogarnij Pozycjonowanie

 

Czego nas uczą najlepsze rzeźbiarki świata?
5.5 (109.09%) 11 votes

Dodaj komentarz :)